του Σταύρου Καρκαλέτση
Αμυντικού Αναλυτή

Μετά την απροκάλυπτα ανθελληνική τους στάση στο κυπριακό και το Αιγαίο, φαίνεται πως οι Σουηδοί προεδρεύοντες της Ε.Ε., βρήκαν και άλλο «παιδί για υιοθεσία». Έτσι εκτός από την εργολαβική προώθηση των συμφερόντων της Τουρκίας, καλλιεργούν τώρα ανάλογο κλίμα και στην ανατολική Ευρώπη. Και περιέργως, οι επιλογές της Στοκχόλμης και προσωπικά του Καρλ Μπιλντ, δείχνουν να προωθούν όχι τα ευρωπαϊκά αλλά τα αμερικανικά συμφέροντα.

Η επιδείνωση των σχέσεων Ρωσίας-Λευκορωσίας έδωσε «αέρα» στη Σουηδία να προωθήσει νέα δεδομένα στην περιοχή. Πολλές και συνεχιζόμενες οι διαφωνίες μεταξύ Ρωσίας και Λευκορωσίας, δείχνουν πως οι μεταξύ τους σχέσεις διατηρούνται προβληματικές. Ο Λευκορώσος πρόεδρος Αλεξάντρ Λουκασένκο διεφάνη -έντονα πια- πως επιθυμούσε την αποστασιοποίηση, όταν τον Ιούνιο απείχε από τη σύνοδο των κρατών του CSTO (Collective Security Treaty Organization), του Οργανισμού Συλλογικής Ασφάλειας της ανατολικής Ευρώπης.

Η απροθυμία πάντως του Λουκασένκο είναι ευεξήγητη: Εδώ και μήνες η Λευκορωσία χρωστάει εκατομμύρια ευρώ για φυσικό αέριο που έχει προμηθευτεί από τη Μόσχα.

Η Σουηδία εισήλθε στην εξίσωση, υποτίθεται ως εξισορροπιστής, είναι όμως απρόθυμη να επηρεάσει ουσιαστικά το Μινσκ ως προς τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις οικονομικές επιδόσεις. Είναι αρνητικό για την Ε.Ε. ότι η Σουηδία, ενώ προεδρεύει της Ένωσης, δείχνει να ευνοεί μια παρεμβολή ή και επιδιαιτησία των ΗΠΑ στην διένεξη αυτή. Στην πραγματικότητα, έτσι ενθαρρύνονται τυχοδιωκτισμοί και από πλευράς Ουκρανίας και Γεωργίας, με αρνητικές συνέπειες για τη σταθερότητα στην περιοχή. Και αυτό ενοχλεί γενικά και ειδικά: Τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Η Λευκορωσία, όπως ακριβώς και η Τουρκία, οφείλει πρώτα να πείσει την Ευρώπη. Για πολλά. Θα έπρεπε να βελτιωθεί η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη χώρα, καθώς και οι οικονομικοί δείκτες, για να εξασφαλιστεί για παράδειγμα βοήθεια από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, όταν ο πρόεδρος Λουκασένκο δηλώνει (28 Ιουλίου) πως τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι εσωτερικό ζήτημα της χώρας του, πως οι απαιτήσεις της Ε.Ε. δεν μπορούν να εκπληρωθούν και ταυτόχρονα ζητάει από τις Βρυξέλλες οικονομική ενίσχυση;

Στην πραγματικότητα, η Λευκορωσία χρειάζεται τη μεγάλη της «αδερφή», κυρίως για την οικονομική της επιβίωση. Το 66.7% των επενδύσεων στη Λευκορωσία προέρχεται από τη Ρωσία, ποσοστό που στις άμεσες επενδύσεις εκτοξεύεται στο 86%. Το Μινσκ χρειάζεται το ρωσικό φυσικό αέριο και όχι μόνο. Η πολιτική όμως του προέδρου της χώρας, που προσπαθεί να ακροβατήσει μεταξύ Ρωσίας και Ε.Ε. , τελικά τον καθιστά αφερέγγυο απέναντι και στους δύο. Η Ρωσία, από πλευράς της, στριμώχνει τον Λευκορώσο πρόεδρο, επιδιώκοντας προσεγγίσεις, κάτι που πιθανότατα θα έκανε και κάθε άλλη δύναμη στη θέση της. Η Λευκορωσία είναι πρωταρχικής σημασίας για τη ρωσική γεωπολιτική ασφάλεια και την ευρύτερη σταθερότητα και η Μόσχα κινείται προς πάσα κατεύθυνση για να διασφαλίσει τον γύρω χώρο της.

Είναι αναντίρρητο πως ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ωφελούνται και έμμεσα υποθάλπουν ένα βαθύ διαζύγιο και ολοκληρωτική αποξένωση ανάμεσα σε Ρωσία και Λευκορωσία. Είναι ενδεικτικό πως «ξέχασαν» τον «τελευταίο δικτάτορα της Ευρώπης», όπως χαρακτηριστικά αποκαλούσαν παλιότερα τον Λουκασένκο. Η Σουηδία παίζει εδώ ένα απροκάλυπτα φιλοαμερικανικό και ελάχιστα ευρωπαϊκό ρόλο. Όπως ακριβώς πράττει σε βάρος της Ελλάδας, με την φιλοτουρκική οπτική και πρακτική της.

Όλα αυτά καταδεικνύουν πόσο επηρέασε την εξωτερική πολιτική της Ε.Ε. η αλόγιστη διεύρυνση. Η Σουηδία κάνει «δικό της παιχνίδι», όπως ακριβώς θα κάνει μεθαύριο και η Τουρκία, αν καταστεί πλήρες μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Με καταστροφικές συνέπειες για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα και τη συνοχή του…

Πηγές:  Hellas On The Web