Είναι γεγονός ότι η χρονιά που πέρασε δεν ήταν η καλύτερη για την Εύβοια. Οι φωτιές του Αυγούστου έπληξαν κατά τρόπο τραγικό το μεγαλύτερο μέρος του νησιού, στην κεντρική και νότια Εύβοια, με άμεσες συνέπειες την περιβαλλοντική υποβάθμιση και την κάμψη της οικονομικής ζωής του τόπου μας ιδιαίτερα στον τουριστικό τομέα.
Η ανάμνηση του τραγικού θέρους του 2007 θα είναι επαχθής για τους Ευβοείς γιατί δε χάθηκαν μόνο χιλιάδες στρέμματα δασικών και καλλιεργήσιμων εκτάσεων. Χάθηκαν και ανθρώπινες ζωές!
Ο κρατικός μηχανισμός έμεινε παράλυτος και απεδείχθη εγκληματικά ανέτοιμος για ένα τέτοιο συμβάν, ενώ οι τοπικές αρχές, με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις (Δήμοι Δυστίων, Κύμης), κυριολεκτικά πιάστηκαν στον ύπνο . Οι πυρκαγιές, «χτύπησαν» το πιο ανεπτυγμένο τμήμα του Νομού μας, ιδιαίτερα στο γεωργικό και τουριστικό τομέα και οι συνέπειες είναι ακόμα ανυπολόγιστες.
Οι τεράστιες επιπτώσεις των πυρκαγιών στο περιβάλλον της Εύβοιας και στην οικονομική της ανάπτυξη δεν πρέπει να απομονωθούν από τα διαχρονικά προβλήματα αναπτυξιακής υστέρησης που αντιμετωπίζει ο τόπος μας για δεκαετίες. Γιατί χρόνια τώρα ο νομός μας αντιμετωπίζεται από την κεντρική εξουσία σαν αποπαίδι.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 60, που ουσιαστικά ξεκίνησε η αναπτυξιακή ανασυγκρότηση της χώρας, η Εύβοια στερείται τους οικονομικούς πόρους από τα εθνικά και κοινοτικά προγράμματα που δικαιούται και που πρέπει να είναι αντάξια σε ύψος, της πανάρχαιας ιστορίας της και των φυσικών πλεονεκτημάτων της.
Η αίσθηση της άδικης αυτής μεταχείρισης γίνεται εντονότερη, αν αναλογισθεί κανείς όχι μόνο τη συμβολή του νησιού μας στο ΑΕΠ (1,6% ελληνικού ΑΕΠ παράγεται στην Εύβοια με ιδιαίτερα αυξημένο όμως το μέσο όρο του αγροτικού τομέα και του τουρισμού ) αλλά και το μεγάλο μερίδιο σε ρύπους που εισπράττει από τη βαριά και οχλούσα περιβαλλοντικά βιομηχανία που είναι εγκατεστημένη στο νομό σε αναλογία μεγαλύτερη από άλλες περιοχές της χώρας.
Ο παραγκωνισμός της Εύβοιας και η αντιμετώπισή της από την κεντρική εξουσία ως πτωχού συγγενή είναι εμφανής με την προσπάθεια να διοχετεύσουν στο Νομό ενοχλητικά απόβλητα(σκουπίδια, σαπουνέλαια, RDF, λυματολάσπη) που παράγονται σε άλλες περιοχές της χώρας Αυτό δείχνει η μεθόδευση εκ μέρους της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ και της Πολιτείας της καύσης στο Αλιβέρι των επεξεργασμένων αστικών αποβλήτων που παράγονται στο εργοστάσιο Νέων Λιοσίων του Ε.Σ.Δ.Κ.Ν.Α.
Οι φορείς της περιοχής που επηρεάζουν τη συντριπτική πλειοψηφία του Δήμου μας με πρωτοφανή συσπείρωση και ομοθυμία αντιστέκονται ελπιδοφόρα στην μεθόδευση αυτή . Γιατί δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να συνεχιστεί ή περιβαλλοντική υποβάθμιση της περιοχής του Αλιβερίου που είναι ενταγμένη στη γενικότερη θεώρηση του Ευβοϊκού τοπίου από την πολιτεία ως «τεφροδόχος» όπως πιο πάνω ανεφέρθη. Και είναι έξω και πέρα από κάθε λογική αστικά απόβλητα που παράγονται σε άλλο νομό να μεταφέρονται προς καύση σ΄ ένα τόπο ήδη βεβαρημένο περιβαλλοντικά.
Το τοπικό τμήμα Αλιβερίου της Εταιρείας Ευβοϊκών Σπουδών τηρώντας τη καταστατική του υποχρέωση (άρθρο 2 παρ. δ, ε) για τη μέριμνα και τη προστασία του περιβάλλοντος συμμετέχει εξ αρχής στο συντονιστικό όργανο των μαζικών κοινωνικών φορέων για την αποτροπή της καύσης του R D F στο Μυλάκι Αλιβερίου και αγωνιά – συμπάσχει και αγωνίζεται, μαζί με όλους Ευβοείς, για τα περιβαλλοντικά δεινά του τόπου μας.
Αυτό το θολό και απογοητευτικό τοπίο της Εύβοιας που μας κληρονόμησε το 2007, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να γίνει απαισιοδοξία και μιζέρια για το 2008. Αισθήματα απογοήτευσης, όταν κυριαρχούν στις ψυχές μας, θολώνουν τη νηφάλια σκέψη που τόσο χρειαζόμαστε και αδυνατίζουν το διεκδικητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει όλοι οι Ευβοείς να συστρατευθούμε!
Το 2008 μπορεί και πρέπει να είναι καλύτερο και ελπιδοφόρο.
Με τη άμεση υλοποίηση και εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου σχεδίου ανασυγκρότησης του νόμου προκειμένου να μην επέλθει ο οικονομικός μαρασμός των πυρόπληκτων περιοχών.
Με ανάπτυξη που να σέβεται το περιβάλλον και άρση των αδικιών του παρελθόντος! »
